به امید چتر فردایت خیس بارانم هنوز

ممکن است به آنها دست نیابم،اما می توانم جستجو یشان کنم و نظاره گر زیباییشان باشم، حتی باورشان داشته باشم و سعی ام پی گرفتنشان باشد...

سلام

من برگشتم با یه عالمه اتفاقات خوب و بد و حرفهای نگفته.

امروز نسبتا روز خوبی بود.صبح زود بیدار شدم و رفتم کنکورمو دادمو گذشته از معده دردهای عصبی همیشگی و خواب الودگی وقت جواب دادن سوالای ریاضی ،کنکور خوبی بود. البته نه همه اش.طبق معمول همیشه عمومی ها رو کم زدم ولی تلافیشو توی اختصاصیها دراوردم. هر چند بقیه ی هم رشته ایهام میگفتن سخت بوده و برای منی که از 70 سوال 63 تاشو جواب دادم یه جور قوت قلب بود. ولی یه مقدار استرس دارم و میدونم این حالت باقی میمونه تا روز اعلام نتیجه ها.

از اتفاقات خوب این دوران هم این بود که یکی از بهترین دوستام رو بعد از 4 سال دوباره پیدا کردم.اونم جایی که اصلا فکرشو نمیکردم.

خیلی دلم میخواسن تو این مدت آپ کنم ولی تمام تمرکزم سر درسم بود و الان مثل یه زندانی میمونم که از قفس آزاد شده باشه و سعی میکنم زود به زود آپ کنم.

اینم یه شعر از خودم(البته اگه بشه اسمشو شعر گذاشت) که روی حس و حالی که موقع کنکور داشتم و فکر و خیالات اون موقع نوشتمش.

معلق میان زمین و آسمان

و صندلی هایی که تا بی نهایت می رفتند

صدای کاغذها

و کاغذی که بیشتر از همه سفید بود

دقیقه های تکراری و خواب آلود

ساعتی که روی وقت انتظار خوابیده بود

صورت های رنگ پریده

و من خسته بودم

صندلی ها هنوز می رفتند

شعرهای ناتمام و فسیل عشقهای دبیرستانی

و معلمی که ناخنهایش را می جوید

و دخترکانی که لبخند را تقلب می کردند

سالها گذشته بود

زمان خواب و من هنوز به دنبال

کاغذی که بیشتر از همه سفید بود!